หนึ่งในข้อเท็จจริงที่น่าประหลาดใจที่สุดและเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้จำเลยหลุดพ้นจากข้อกล่าวหาในชั้นศาลฎีกา คือประเด็นเรื่อง "จังหวะเวลา" ของหนี้สินและการฟ้องร้อง กฎหมายฐานความผิด "โกงเจ้าหนี้" มีขึ้นเพื่อคุ้มครองเจ้าหนี้ "ซึ่งได้ใช้หรือจะใช้สิทธิเรียกร้องทางศาล" เพื่อให้ลูกหนี้ชำระหนี้เท่านั้น ข้อเท็จจริงสำคัญในคดีนี้คือ สินค้าล็อตที่เป็นปัญหาถูกส่งมอบระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงมิถุนายน 2553 โดยมีเงื่อนไขการชำระเงิน (เครดิตเทอม) 120 วัน ซึ่งหมายความว่าหนี้ก้อนดังกล่าวยังไม่ถึงกำหนดชำระตามกฎหมายจนกว่าจะถึงช่วงเดือนตุลาคม 2553 ความผิดฐานโกงเจ้าหนี้จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อเจ้าหนี้มีสิทธิที่จะดำเนินการทางศาลแล้ว หากหนี้ยังไม่ถึงกำหนดชำระ และเจ้าหนี้ยังไม่ได้ใช้หรือกำลังจะใช้สิทธิฟ้องร้อง องค์ประกอบความผิดที่สำคัญของกฎหมายมาตรานี้ก็ยังไม่ครบถ้วน ดังนั้น เมื่อเหตุการณ์ที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นการ "ย้ายทรัพย์สิน" เกิดขึ้นในเดือนพฤษภาคม-มิถุนายน 2553 ซึ่งเป็นช่วงเวลาก่อนที่หนี้จะถึงกำหนดชำระ เจ้าหนี้จึงยังไม่มีสิทธิทางศาลที่จะฟ้องร้องเรียกหนี้ก้อนนั้นได้ การตั้งข้อหาทางอาญาในสถานการณ์เช่นนี้จึงเป็นการกระทำที่ "ก่อนเวลาอันควร" และไม่มีน้ำหนักเพียงพอในทางกฎหมายญา